مِنْ سَعادَةِ ابْنِ آدَمَ اسْتَخارَتُهُ اللَّهَ وَ رِضاهُ بِما قَضى اللَّهُ وَ مِنْ شِقْوَةِ ابْنِ آدَمَ تَرْكُهُ اسْتِخارَةَ اللَّهِ وَ سَخَطُهُ بِما قَضَى اللَّهُ . « 1 » از خوشبختى آدمى اين است كه از خداوند طلب خير كند و به قضاى الهى خشنود باشد و از بدبختى آدمى اين است كه از خداوند طلب خير نكند و از قضاى الهى ناخشنود باشد . جابر بن عبدالله انصارى از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىكند : كانَ النَّبىُّ صلى الله عليه و آله يُعَلِّمُنَا الْإِسْتِخارَةَ فى الْامُورِ كُلِّها كَما يُعَلِّمُنا السُّوَرَ مِنَ الْقُرآنِ . « 2 » نبى اكرم صلى الله عليه و آله پيوسته ما را در همه كارها به طلب خير آگاهى مىداد ، همانطور كه سوره‌هايى از قرآن را به ما آموزش مىدادند . حضرت على عليه السلام در وصيّت خود به فرزندش مىفرمايد : وَ الْجِئْ نَفْسَكَ فِى الْامُورِ كُلِّها الى الهِكَ ، فَانَّكَ تُلْجِئُها الى كَهْفٍ حَريزٍ وَ مانِعٍ عَزيزٍ . وَ اخْلِصْ فِى الْمَسْأَلَةِ لِرَبِّكَ فَانَّ بِيَدِهِ الْعَطاءَ وَ الْحِرْمانَ وَ اكْثِرِ الْاسْتِخارَةَ . . . . « 3 » وجودت را در همهء امور به خداى خود واگذار ، كه در اين صورت خود را به پناهگاهى محكم ، و نگاهبانى قوى وامىگذارى . در مسألت از خداوند اخلاص پيشه كن ، كه بخشيدن و نبخشيدن به دست اوست . از خدايت بسيار طلب خير كن . . . . و نيز مىفرمايد :

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 74 / 161 ، باب 7 ، حديث 153 ؛ تحف العقول : 55 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 88 / 224 ، باب 1 ، حديث 4 ؛ فتح الأبواب : 150 . ( 3 ) - نهج البلاغه : نامهء 31 .